Aleksander Hrynkiewicz (1910-1986)

 Strażnik w Białowieskim Parku Narodowym, przewodnik turystyczny PTTK po Puszczy Białowieskiej.

Urodził się 10 sierpnia 1910 roku we wsi Szostaki (pow. słonimski) w rodzinie Szymona i Heleny Jeuchimiuk.

Po ukończeniu 5 klas szkoły powszechnej zaczął pomagać rodzicom na roli. Na dalszą naukę syna rodzice nie mieli środków. W wieku 20 lat został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej. W wojsku zdobył specjalność telefonisty. Po ukończeniu służby powrócił do poprzedniego zajęcia.

W przededniu wybuchu II wojny światowej został ponownie powołany do służby wojskowej. Brał udział walkach z Niemcami, dostał się do niewoli, w której przebywał do 2 lutego 1945 roku, tj. do czasu wyzwolenia przez Armię Czerwoną. Do września 1945 roku przebywał na terenie ZSRR, po czym przyjechał do Polski. Pracował na Ziemiach Odzyskanych jako robotnik sezonowy.

W dniu 26 czerwca 1946 roku w Kołobrzegu zawarł związek małżeński z pochodzącą z podbiałowieskich Teremisek Stanisławą Poleszuk. Małżeństwo doczekało się trojga dzieci: Haliny (1947), Danuty (1950) i Zbigniewa (1952).

Od początku 1948 roku do 10 sierpnia 1949 roku Aleksander pracował w charakterze pomocy biurowej (woźnego) w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Dzierzgoniu, następnie w okresie od 10 sierpnia 1949 roku do 9 czerwca 1952 roku w Dzierzgońskich Zakładach Betoniarskich i Żelbetowych w Dzierzgoniu, gdzie był majstrem betoniarskim. Z tej drugiej pracy zwolnił się ze względu na szkodliwe warunki dla zdrowia.

Wraz z rodziną przyjechał w rodzinne strony żony. Tutaj podjął pracę jako robotnik sezonowy w Przedsiębiorstwie Robót Kolejowych. W latach 1952-1954 pracował na Odcinku Drogowym Narewka, a w 1956 roku na Odcinku Drogowym Czerlonka.

Z początkiem lipca 1956 roku zatrudnił się jako palacz retortowy w Terpentyniarni w Białowieży. Pracował w tym zakładzie do 15 października 1957 roku, tj. do chwili jego likwidacji.

1 sierpnia 1958 roku został zatrudniony w Białowieskim Parku Narodowym w charakterze kontraktowego strażnika z przeznaczeniem do prac fizycznych przy koniu gospodarczym. Z początkiem czerwca 1961 roku został przeniesiony na stanowisko woźnego w muzeum. Pracował na nim niedługo. Później był kontraktowym strażnikiem w Leśnictwie „Parki” BPN.

Na początku lat 60-tych uczęszczał na Kurs Wieczorowy dla Dorosłych. W 1961 roku zdał egzamin z ukończenia Szkoły Podstawowej w zakresie klasy VII-ej. Z początkiem 1966 roku został zaliczony do kategorii pracowników umysłowych.

Na emeryturę odszedł z dniem 30 września 1975 roku.

Od 1963 roku był przewodnikiem turystycznym PTTK po Puszczy Białowieskiej. Należał do Koła Przewodników PTTK w Białowieży. Zaliczał się do grona najaktywniejszych przewodników.

Zmarł 23 czerwca 1986 roku w wieku 75 lat. Żona Stanisława odeszła 4 czerwca 1992 roku. Oboje spoczywają na cmentarzu rzymskokatolickim w Hajnówce.

(Oprac. Piotr Bajko)

Galeria