Nina Rogaczewska (1925-2014)

Starsza woźna w Białowieskim Parku Narodowym.

Urodziła się 20 lipca 1925 roku w Białowieży w robotniczej rodzinie Pawła i Anastazji (z domu Bajko) Łoskutowych.

W wieku siedmiu lat zaczęła uczęszczać do miejscowej szkoły powszechnej, którą ukończyła w 1939 roku. W okresie okupacji radzieckiej uczyła się w szkole rosyjskiej – w 1941 roku ukończyła 6 klas. W 1964 roku zdała przed Państwową Komisją Egzaminacyjną egzamin w zakresie ukończenia klasy siódmej Szkoły Podstawowej dla Pracujących.

Podczas okupacji niemieckiej była wywieziona na roboty przymusowe do Prus Wschodnich. Zabrano ją 4 kwietnia 1942 roku i umieszczono w lagrze. Pracowała jako szpularka w Fabryce Tekstylnej w mieście Memel (Kłajpeda) aż do 25 sierpnia 1944 roku. W okresie od 26 sierpnia 1944 do 10 kwietnia 1945 roku była zatrudniona przy kopaniu okopów w Königsbergu (Królewiec, obecnie Kaliningrad). Po wyzwoleniu przez Armię Czerwoną została przydzielona przez władze wojskowe do batalionu roboczego JW. 36.455. Do 9 listopada 1945 roku pracowała w majątku poniemieckim, po czym wróciła do Białowieży. Zajmowała się głównie pracą na gospodarstwie.

W dniu 14 października 1949 roku wyszła za mąż za Bazylego Rogaczewskiego. Z tego związku urodziło się dwoje dzieci: syn Jerzy i córka Anna.

W latach 50-tych przebywała wraz z rodziną w Żarach, gdzie mąż pracował w jednostce wojskowej (był w stopniu podporucznika, później porucznika).

Po powrocie rodziny do Białowieży pracowała jako kelnerka w Gospodzie „Turystycznej”, wykonywała także inne prace. W latach 1968-1971 pracowała sezonowo w Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Białowieży w charakterze ajenta kiosku, kierownika sklepu i pomocy kuchennej.

Z dniem 16 czerwca 1972 roku została zatrudniona jako kontraktowa sprzątaczka w Białowieskim Parku Narodowym. Pracowała w Muzeum Przyrodniczo-Leśnym BPN. 1 października 1975 roku została awansowana na woźną, a 1 września 1980 roku – na starszą woźną. Na emeryturę przeszła z dniem 31 sierpnia 1985 roku.

Dała się poznać jako pracownik solidny i obowiązkowy. Stanowiła wzór dla pozostałych pracowników. Była też skarbnicą wiedzy o życiu i ludziach przedwojennej Białowieży, z której autor tego hasła często korzystał.

Zmarła 19 stycznia 2014 roku w wieku 88 lat. Pochowana na cmentarzu w Białowieży, obok męża Bazylego, który zmarł 5 lutego 2010 roku w wieku 85 lat (przez wiele lat był naczelnikiem poczty w Białowieży).

(Oprac. Piotr Bajko)
 

Galeria