Konstanty Łukaszewicz (1895-1971)

Woźny i strażnik w Białowieskim Parku Narodowym.

Urodził się 14 września 1895 roku w Kiwaczynie, wsi wchodzącej wówczas w skład gminy Białowieża (obecnie w granicach Białorusi), w rodzinie Harasima i Nadziei z domu Rusinowicz.

W latach 1903-1905 uczęszczał do ludowej szkoły rosyjskiej, która funkcjonowała w jego rodzinnej wsi. Ukończył tylko dwie klasy. Następnie pracował z ojcem w lesie.

W latach 1920-1921 był robotnikiem Tartaku Państwowego w Grudkach k. Białowieży. Po ukończeniu 6-tygodniowego kursu dla gajowych w Białowieży, z dniem 16 marca 1921 roku został zatrudniony w Nadleśnictwie Nikorskim na stanowisku gajowego. Pracował w Leśnictwie Biały Lasek.

W dniu 8 czerwca 1925 roku zawarł związek małżeński z Marią Łukszą. Urodziło się im troje dzieci: Aleksy (1926), Arkadiusz (1928) i Olga (1930).

10 lutego 1940 roku został przez Sowietów wywieziony wraz z rodziną do obwodu Kemerowskiego Nowosiborskoj obłasti w ZSRR. W latach 1940-1942 pracował jako górnik w tamtejszej kopalni złota „Zołotoprodsnab Zasibirskaja”, wchodzącego w skład „Centralnogo Rudnika Sowietskogo Sojuza”. Mieszkał w posiołku Oktiabrskij. Następnie, do 1944 roku, był zatrudniony w charakterze robotnika w szkole średniej we wsi Tisul (obwód kemerowski). Później pracował w „Ziernosowchozie Kiermienczyk” w obwodzie Stalino, także jako robotnik.

Na podstawie umowy polsko-radzieckiej z dnia 6 lipca 1945 roku przyjechał wraz z rodziną do Polski. W Białowieży zameldował się jako repatriant 19 marca 1946 roku. Jego wieś Kiwaczyna znalazła się po stronie białoruskiej, a dom, w którym mieszkał do czasu sowieckiej wywózki, został przez Niemców spalony w czasie wojny. Zamieszkał w Parku Pałacowym w Białowieży.

Z dniem 20 marca 1946 roku został przyjęty do pracy jako prowizoryczny woźny w Parku Narodowym w Białowieży, na miejsce dotychczasowego woźnego Stanisława Tkacza, który zrezygnował z tego stanowiska i wyjechał z Białowieży. Łukaszewicz obsługiwał Dom Marszałkowski. 1 października tego samego roku został przeniesiony na stanowisko prowizorycznego woźnego w Filii Instytutu Badawczego Leśnictwa, pod który podlegał w tym czasie Park Narodowy. Następnie z początkiem sierpnia 1949 roku został zatrudniony jako prowizoryczny woźny w Białowieskim Parku Narodowym. W zachowanej w archiwum BPN pisemnej opinii dyrektora Augusta Sławika z dnia 27 kwietnia 1953 roku o Konstantym Łukaszewiczu możemy przeczytać, że „jako woźny pracuje dobrze, odznacza się sumiennością, starannością i pracowitością”.

Z początkiem października 1955 roku awansował na stanowisko woźnego, a z dniem 1 października 1959 roku został przeniesiony na stanowisko prowizorycznego strażnika. Na emeryturę odszedł z dniem 30 kwietnia 1961 roku.

Zmarł 16 września 1971 roku w wieku 74 lat. Pochowany na cmentarzu w Białowieży. Obok niego spoczywają: żona Maria (zm. 6 września 1973 roku w wieku 78 lat) i córka Olga (zm. 4 grudnia 2016 roku w wieku 87 lat).

(Oprac. Piotr Bajko)

Galeria