Miejsce wiecznego spoczynku Jana Draczuka i jego żony Darii. (Luty 2026 r.).

Woźny i strażnik w Białowieskim Parku Narodowym.

Urodził się 17 lipca 1890 roku we wsi Biała, położonej na terenie ówczesnej gminy Białowieża (obecnie wieś znajduje się w Białorusi), w rodzinie Adama i Anny z domu Grycuk.

Ukończył 4 klasy ludowej szkoły rosyjskiej. Służbę wojskową odbył w armii carskiej.

Pracował początkowo jako robotnik leśny w Puszczy Białowieskiej. Z dniem 15 lipca 1920 roku został mianowany gajowym w Leśnictwie Jeleńskim (Nadleśnictwo Królewski Most).

Związek małżeński z Darią Łysuchą zawarł 7 czerwca 1935 roku we wsi Biała. Małżeństwo to doczekało się sześciorga dzieci: Władysława, Jana, Wiery, Luby, Olgi i Marii.

W dniu 30 sierpnia 1939 roku został zmobilizowany i trafił na linię frontu. Po rozbiciu jego oddziału przez Niemców, powrócił na poprzednio zajmowane stanowisko gajowego, na którym przepracował do 10 lutego 1940 roku. Tego dnia wraz z rodziną został wywieziony do Tisulskiego rajonu, Nowosibirskoj obłasti. Mieszkał w posiołku Zołotyje Sziszki. Pracował tam jako robotnik w kopalni złota, należącej do Centralnogo Rudnika SSSR.

Do kraju powrócił 8 marca 1946 roku. Zatrzymał się w Białowieży ponieważ wieś Biała była już w Białorusi. Z dniem 15 maja 1946 roku został zatrudniony w Parku Narodowym w Białowieży. Początkowo pracował jako strażnik leśny, następnie od 29 czerwca tego samego roku – sezonowy dozorca Parku Pałacowego, a od 25 lipca – woźny w Domu Marszałkowskim. Z początkiem 1951 roku został mianowany prowizorycznym strażnikiem Białowieskiego Parku Narodowego, a od 1 października 1955 roku – strażnikiem w BPN. Na emeryturę odszedł z dniem 30 czerwca 1958 roku.

W latach 1955-1956 pomagał Józefowi Ząbkowi i Ryszardowi Zarębie w zbiorze materiału do badań nad wiekiem i wymiarami świerka w Puszczy Białowieskiej.

W ramach swoich obowiązków służbowych oprowadzał zlecone mu przez przełożonych grupy wycieczkowe. Ponieważ nie czuł w sobie żyłki przewodnickiej, nie wstąpił do utworzonego w 1959 roku Koła Przewodników PTTK.
W archiwum BPN zachowały się dwie opinie o Janie Draczuku, w których czytamy: 1) „W pracy jest obowiązkowy, pilny i (…) systematyczny” (z 12 maja 1952 roku); 2) „Jako woźny pracuje sumiennie, energii i inicjatywy nie przejawia” (dyr. BPN August Sławik – 30 marca 1953 roku).

Zmarł w 1968 roku w wieku 78 lat. Pochowany na cmentarzu w Białowieży. W 1980 roku obok niego spoczęła żona Daria, która żyła 89 lat.

Galeria