Wanda Duszewska (1924-2000)

Starsza woźna w Muzeum Przyrodniczo-Leśnym Białowieskiego Parku Narodowego.

Urodziła się 23 marca 1924 roku we wsi Soroczy Mostek (gm. Janów, pow. Sokółka), w rodzinie Józefa i Wiktorii (z domu Białobrzecka) Teulów.

W latach 1932-1934 uczyła się w Szkole Powszechnej we wsi Białousy (pow. Sokółka), a następnie w Białymstoku, do którego przejechała wraz z rodzicami. Naukę ukończyła w 1938 roku. Podczas okupacji radzieckiej uczęszczała do szkoły wieczorowej, tzw. dziesięciolatki (lata 1939-1940). Podczas okupacji niemieckiej w 1942 roku otrzymała nakaz wyjazdu do Niemiec na roboty przymusowe, ale dzięki staraniom rodziców otrzymała pracę pomocy kuchennej w Czerwonym Krzyżu w Białymstoku, gdzie doczekała wyzwolenia.

W 1946 roku rozpoczęła pracę w Białostockich Zakładach Przemysłu Wełnianego im. Sierżana w Białymstoku. Pracowała początkowo jako uczennica tkacz, a po kilku miesiącach jako tzw. nopiarka na wykańczalni materiałów.

W 1949 roku została przeniesiona do Państwowego Przedsiębiorstwa „Dom Książki” w Białymstoku na stanowisko referenta personalnego, gdzie wykonywała jednocześnie czynności referenta socjalnego. W dniu 7 lipca 1950 roku zawarła związek małżeński z Janem Duszewskim, urodzonym w Jachimowie w 1924 roku. Z powodu służbowego przeniesienia męża do Łomży, była zmuszona porzucić pracę w Białymstoku.

W 1952 roku została przyjęta do pracy w PZGS „Samopomoc Chłopska” w Łomży na stanowisko referenta personalnego, na którym pracowała do 1953 roku. Następnie została przeniesiona na stanowisko instruktora kadr. W tym charakterze pracowała do 1954 roku. Ponieważ praca była uciążliwa ze względu na częste wyjazdy w teren, wystarała się o przeniesienie jej na stanowisko starszego referenta personalnego w Gminnej Spółdzielni Drozdowo z siedziba w Łomży. Pracowała tutaj do chwili likwidacji tych stanowisk w 1957 roku.

W 1958 roku zatrudniła się w Państwowym Przedsiębiorstwie Handlowym „Konsum” w Łomży, w którym pracowała jako kelnerka do 1959 roku. Z powodu przeniesienia służbowego męża do Białowieży, wyjechała razem z nim. W Białowieży przez dłuższy czas nie pracowała na stałe, a jedynie dorywczo. W dniu 16 marca 1972 roku została przyjęta na stanowisko sprzątaczki w Muzeum Przyrodniczo-Leśnym Białowieskiego Parku Narodowego w Białowieży. Z dniem 1 października 1975 roku przeniesiono ją na stanowisko woźnej, a 1 stycznia 1979 roku – na stanowisko starszej woźnej. Na wcześniejszą emeryturę przeszła z dniem 15 października 1979 roku.

W 1976 roku otrzymała Srebrną Odznakę „Zasłużony Białostocczyźnie”.

Własnych dzieci nie miała. Wychowywała z mężem Małgorzatę – córkę zmarłej w 1970 roku 43-letniej Sabiny Teul z domu Grygorczuk.

Zmarła 21 stycznia 2000 roku w wieku 75 lat. Pochowana na cmentarzu w Białowieży, obok męża Jana, który zmarł 31 stycznia 1987 roku w wieku 62 lat. 

(Oprac. Piotr Bajko)

Galeria